قرن 20+1  

نوشته شده توسط هادي شيخ باقري در سه شنبه بیست و سوم اسفند 1390 ساعت 0:3 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

کربلا ایستگاه اغازین تمام مسافرانی است که به مقصد خدا جاری اند.هرچند دلهایشان را در عاشورا جا گذاشته باشند.

اینجا کربلاست"این گودال سر بلند آبروی جغرافیاست ,این تل خاک جاری ,فردا را ورق خواهد زد ,و(فرا زنی)خطبه اش,خواب شب هارا اوار خواهد کرد.

اینجا کربلاست,سرزمینی که رگ هایش عطشانی مینوشند,و ذره ذره خاکش بهشت را برابر است.

کربلا سر چشمه تمام گرد باد های مقدس ,تمام طوفان های زهد و خاستگاه پرندگانی است که حد اقل پروازشان از خاک,تا خداست.

با نام کربلا هزار طوفان نوح در دلت گریه میکند,اندوه سرازیری چشم هایت را میپوشاند و لباست سیاه میشود .

در عاشوراسر بریده خورشید,منزل به منزل خدارا تلاوت میکند و فردا چوب انقدر جسور است که بر لب هایی که قرآن ایه ایه برآن باریده نازل میشود.

اه ه ه هیچ کوهی نیست که لالی ام را پژواک نشده باشد.

چشم هایم را میبندم..........و در خیا لم ,امروز عاشوراست بازهم مادر بزرگم سفره نذر میکند و برای مسلمان شدن شمر صلوات میفرستد .

عاشورا واژه ای که مترادف با حسین است.امروز شیرین ترین فرهاد تاریخ,عشق را به حماسه میخواند,((حسین)) واژه ای که تاریخ را به حرکت در اورده .

((حسین)) واژه ای که ارامش جان هارا به طوفان میسپارد و درختان به احترامش قیام میکنند و شقایق ها داغدار تنهایی وی اند.

((حسین)) گلی است که جهان با بوی وی بودن را شروع کرده است وادامه میدهد .

نام((حسین)) لحظه ایست بارانی ,شفاف,که روشنت میکند وتا نمیدانم کجا میکشد .وقتی حسین بر زبانت میوزد تمام سلول هایت افتابی میشود .

نام کوچک تمامی گلهارا به یاد می اوری وچون به لاله میرسی ,بلند میشوی ,کلاهت را برمیداری وشرمندگی ات را در یقه پالتویت پنهان میکنی.

نام حسین خورشید را به انفعال میکشاند ,چه رسد به یزید که یارای دیدن ستاره ای راهم ندارد .

((حسین)) کیست که تمامی اب های جهان شرمنده گودالی میشوند که سر بلند تر از تاریخ است؟حسین سرخ ترین نامی است که در تاریخ سرسبز مانده است .

تو کیستی که دشت ماریه ,جنگلی از نیزه وشمشیری است که تورا پاره پاره عاشقند؟

کدام اسب سفیدی است که نژادش به ذوالجناح نرسد؟در عاشورا فرات عطشانی (رقیه )را کفاف نمیکند .

قنداقه ای درپی آب در اسمانی نه چندان دور ,آوار خواهد شد وخاند ونام خدا از نازکتری گلوی تاریخ پژواک میشود.

و حالا عصر عاشوراست .دو خورشید مقابل هم راه میروند ,طبل ها همچنان میکوبند وکودکان ستارگان گمشده صحرایند.

به قلم ناتوان هادی شیخ باقری .

نوشته شده توسط هادي شيخ باقري در یکشنبه سیزدهم شهریور 1390 ساعت 2:20 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

• آفریدگار جهان به مشیت حكیمانه خود انسان را موجودى آفرید كه مى اندیشد و سخن مى گوید. نیروى تفكر و تكلم، دو فیض بزرگ خداوند است كه به آدمیان بخشید و لوازم آن دو را به طور طبیعى در وجود آنان به ودیعه نهاد. در پرتو این دو نعمت گرانقدر، خداوند، نوع بشر را بر دیگر موجودات برترى داد و به وى امتیاز بخشید. «وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِی آدَمَ وَ حَمَلْناهُمْ فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ رَزَقْناهُمْ مِنَ الطَّیِّباتِ وَ فَضَّلْناهُمْ عَلى كَثِیرٍ مِمَّنْ خَلَقْنا تَفْضِیلاً»( اسرا / 70)یعنى: و به راستى فرزندان آدم را گرامى داشتیم، و آنان را در خشكى و دریا روانه داشتیم، و آنان را بر بسیارى از موجودات كه خلق كردیم، برترى بخشیدیم. بشر سخن آفرین، با آفرینش كلام مى تواند افكار و اندیشه هاى درونى خود را بیرون بریزد و دیگران را از مقصود خود آگاه سازد. مى تواند منویات سیاسى، اجتماعى، اقتصادى، فرهنگى و اعتقادى خویش را كه كسى از آنها آگاه نیست به زبان یا قلم یا تصویر یا به گونه اى دیگر در اختیار دیگران قرار دهد. این همان نعمت بیان است كه قرآن از آن یاد كرده است.
  
  اهمیت، تعریف و تعیین محدوده بحث
  حق آزادى بیان یكى از آزادیهاى اساسى بشر است كه در اعلامیه جهانى حقوق بشر و میثاقهاى بین المللى به رسمیت شناخته شده است. این حق در ردیف آزادیهاى سیاسى مدنى و نسل اول حقوق بشر به شمار مى رود و تعهدات دولتها درباره این دسته از حقوق از باب تعهدات به نتیجه است؛ یعنى دولتهاى عضو میثاقهاى مربوط، متعهدند بدون ملاحظه امكانات موجود و یا شرایط و اوضاع و احوال حاكم بر جامعه، این حقوق را تضمین و محترم بشمارند. ماده نوزده اعلامیه جهانى حقوق بشر مصوب سال 1948 مى گوید: هر فردى حق آزادى عقیده و بیان دارد. این حق مستلزم آن است كه كسى از داشتن عقاید خود بیم و نگرانى نداشته باشد و در كسب اطلاعات و افكار و دریافت و انتشار آن به تمام وسایل ممكن و بدون ملاحظات مرزى آزاد باشد.
  
  هر چند اعلامیه جهانى حقوق بشر، ماهیت یك «اعلامیه» را دارد؛ ولى تایید مفاد آن در اسناد متعدد بین المللى پس از آن و نیز در قطعنامه هاى صادره از مجمع عمومى سازمان ملل متحد، بیشتر مفاد این اعلامیه را به حقوق عرفى بین المللى بدل ساخته است. ماده نوزده بند دو میثاق بین المللى حقوق مدنى و سیاسى مصوب سال 1966 (كه به سال 1347 به امضاى دولت ایران و در سال 1354 به تصویب مجلس رسیده است) مقرر مى دارد: هر كسى، بدون هیچ گونه ملاحظه اى، داراى حق آزادى عقیده و بیان است. این حق مشتمل بر آزادى جست وجو و دریافت و رساندن اطلاعات و اندیشه ها از هر نوع، خواه شفاهى، كتبى، چاپ یا به صورت هنرى یا به هر وسیله دیگر فارغ از ملاحظات مرزى است. با توجه به آن كه دولت ایران عضو این میثاق است و با ملاحظه ماده نه قانون مدنى ایران كه مى گوید: مقررات عهودى كه طبق قانون اساسى بین دولت ایران و سایر دول منعقد شده باشد در حكم قانون است. مقررات میثاق مزبور در حكم قوانین عادى است و در كنار سایر قوانین، جزیى از حقوق موضوعى ایران محسوب مى شود. از سویى دیگر، حقوق ایران حقوق مذهبى است و مطابق اصل چهارم قانون اساسى همه قوانین و مقررات باید بر اساس موازین اسلامى باشد. بر این اساس، بحث از حق آزادى بیان از زاویه آموزه هاى اسلام، بحثى مطابق با واقعیت علمى و حقوقى در نظام حقوقى ایران است. اكنون نوبت آن است تا آزادى بیان تعریف شود.
  
  تعاریف چندى از آزادى بیان به عمل آمده است:
  1ـ آزادى بیان عبارت است از «آزادى افراد در بیان عقیده و ایراد نطق و خطابه بدون ترس از دخالت دولت».
  2ـ آزادى بیان یعنى: اظهار مطلب، نظر، عقیده و احساس، به صورت شفاهى یا كتبى یا تصویرى یا به هر طریق دیگر. تعریف نخست، تعریفى خاص از آزادى بیان است كه در آن آزادى سخن به عنوان نمونه روشن و غالب آزادى بیان، تعریف شده است، اما تعریف دوم، تعریف عام آزادى بیان است. «در جامعه كنونى ما این آزادى در قالب نوشتن كتاب، مقاله، انتشار مجله و روزنامه، سخنرانى، كنفرانس، وبلاگ نویسى، تهیه برنامه هاى رادیو و تلویزیونى و مانند آن تحقق مى یابد. اصل 24 قانون اساسى كه مى گوید: و نشریات و مطبوعات در بیان مطالب آزادند، مگر آن كه مخل مبانى اسلام یا حقوق عمومى باشند.. .، هر چند برخى از مصادیق آزادى بیان را اعلام مى دارد؛ ولى به واقع مى توان آن را اعلام اصل آزادى بیان به طور كلى دانست». این حق در اصل 175 قانون اساسى نیز آمده است آنجا كه مى گوید: «در صدا و سیماى جمهورى اسلامى ایران، آزادى بیان و نشر افكار با رعایت موازین اسلامى و مصالح كشور باید تامین گردد».
  
  در اسلام، به عنوان یك دین و شریعت، قبل از آمدن اعلامیه ها و اسناد حقوق بشرى، آزادى هایى از جمله آزادى بیان به نحو شایسته اى حمایت و تأیید شده است. اصول و ضوابطى كه فقیهان و حقوقدانان مسلمان با بهره گیرى از منابع اسلام در اختیار گذاشتند، راهنماى بسیارى از مباحث از جمله آزادى بیان است. نباید فراموش كرد كه زمینه هاى تاریخى بحث از آزادى بیان و عقیده در غرب بیشتر متأثر از شرایط و فضایى بود كه كلیسا بر جوامع حاكم كرده بود و رهایى از آن جز در تعریف چنین آزادیهایى فراهم نمى گشت. اما در اسلام، اصول متعددى این حق و بلكه در مواردى این تكلیف را، استوار داشته است. گفتار، رفتار پیشوایان دین، تأییدى بر حق آزادى بیان است كه مطلب را در این باره طى دو گفتار پى مى گیریم.
  
  الف: مبانى آزادى بیان در اسلام
  در اسلام مؤیداتى چند بر استوارى و استحكام آزادى بیان وجود دارد:
  اول: دعوت به اندیشه، تدبر و تعقل
  بى تردید اندیشه داراى جایگاه رفیعى در اسلام است. آیات فراوانى از قرآن كریم در مورد تعقل، تفقه، گفت وگو به طریق احسن وارد شده است كه هر یك نمونه روشنى از آزادى بیان شمرده مى شوند. اندیشه زمانى شكوفا مى شود كه مجال طرح یابد. تدبر آنجا به بار مى نشیند كه افكار نو زمینه هاى آن را فراهم سازد. تفقه(جست وجوى در دین) بدون ابزار آن كى تواند كه انجام گیرد! بى تردید خلق سخن و نیز آثار به جاى مانده از منابع بشرى و الهى در قالب كتاب، تالیف، حدیث و مانند آن از مهمترین ابزار تفقه اند. قرآن در برخورد با مخالفان، آنان را به بیان دلایل خود فرا مى خواند: «قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِینَ»( بقره / 111) آنان كه از سخن بهتر پیروى مى كنند مژده بندگى خداوند دریافت مى دارند. این دسته افراد، كسانى هستند كه خداوندآنان را هدایت نموده و راه درست را نشان آنان داده است. اینان صاحبان خرد و اندیشه اند. «... فَبَشِّرْ عِبادِ الَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولئِكَ الَّذِینَ هَداهُمُ اللّهُ وَ أُولئِكَ هُمْ أُولُوا الأَْلْبابِ»( زمر / 18)بشارت ده به آنان كه سخن را مى شنوند و از بهترین آن پیروى مى نمایند. اینان كسانى هستند كه خداوند هدایتشان فرموده و اینان همان خردمندانند. واضح است كه بحث روى خود «شنیدن» نیست؛ بلكه شنیدن راهى است براى پیروى و گزینش بهترین سخنان.
  
  بندگان خداوند آنگاه قادر خواهند بود «قول احسن» را برگزینند كه قول حسن و یا پایینتر، مجال طرح بیابد. فراهم ساختن چنین مجالى جز همان آزادى بیان نیست. این سخن مشهور على علیه السلام: كه فرمود «انظر الى ما قال و لا تنظر الى من قال» نیز ناظر بر انتخاب سخن درست از میان گفته هاى بسیار است نه آن كه گوینده كیست و در چه موقعیتى است. چه بسا! موقعیت سیاسى، اجتماعى و كاریزمایى گوینده و دوستى و دشمنى نسبت به وى در ترجیح سخن و نظر او مؤثر افتد. به دیگر سخن، براى این جمله مشهور: «كلام الملوك، ملوك الكلام» جایى و مقامى نیست. آثارى كه با عنوان «احتجاج» اكنون در میان مسلمانان دیده مى شود نمونه اى از بحثهاى منطقى و علمى پیشوایان دین با مخالفان هم عصر خود است. اگر آثارى با نام احتجاج، كه بیشتر در فرهنگ شیعى تدوین یافته است را مهمترین مدرك تاریخى حق آزادى بیان بدانیم، سخن به گزاف نگفته ایم؛ زیرا در آن مخالفان بى هیچ هراسى عقاید و ایده هاى خود را با صاحبان اندیشه مطرح و به گفت وگو مى نشستند.
  
  دوم: اصل امر به معروف و نهى از منكر
  از اصول استوار نزد مسلمانان كه آیات فراوانى از قرآن مجید بر آن تأكید دارد اصل امر به معروف و نهى از منكر است. قرآن، مسلمانان را جمعیتى مى داند كه یكدیگر را به نیكى فرا مى خوانند و از نادرستى بر حذر مى دارند. «وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ یَدْعُونَ إِلَى الْخَیْرِ وَ یَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ یَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ»( آل عمران / 104)یعنى: باید از شما برخى خلق را به خیر و صلاح دعوت كنند و مردم را به نیكوكارى امر و از نادرستى برحذر دارند. در اسلام مسؤولیت افراد از مسؤولیت كارگزاران جدا نیست. اگر دولتها جامعه را اداره مى كنند مردم نیز عضو همان جامعه اند. نظارت مردم بر كارگزاران از مواردى است كه در سیره حكومتى پیشوایان مسلمان وجود داشته است و مسلمانان بویژه در صدر اسلام در مقابل حكومت، احساس مسؤولیت مى كردند و نظارت بر اعمال و رفتار زمامداران را حق خود مى دانستند. (كلكم راع و كلكم مسؤول عن رعیته)«امام على علیه السلام در وصیت خود به فرزندانش مى فرماید: «لا تتركوا الامر بالمعروف و النهى عن المنكر فیولى علیكم شراركم ثم تدعون فلا یستجاب لكم» یعنى: از امر به معروف و نهى از منكر دست بر مدارید. نتیجه آن خواهد بود كه بدترین شما بر شما سلطه یابد، آنگاه دعا كنید و به اجابت نرسد ( نهج البلاغه، وصیت 47).
  
  آنچه در ربط میان امر به معروف و نهى از منكر با آزادى بیان گفتنى است تقابل حق و تكلیف است؛ یعنى آزادى بیان، حق شمرده مى شود، اما امر به معروف و نهى ازمنكر تكلیف. بنابراین، چه ربطى وجود دارد كه امر به معروف از مبانى آزادى بیان محسوب شود؟ در پاسخ باید دو رابطه مهم در این تكلیف را از یكدیگر تفكیك نمود. نخست رابطه میان اشخاصى است كه در آن، نظارت بر اجراى قانون و حمایت از اخلاق و همبستگى اجتماعى و اعتقادى، هدف قرار مى گیرد. دیگرى رابطه دولت و مردم است كه ثمره آن از سوى حكومت، ارشاد و رهبرى و از سوى مردم، نظارت و بازدارندگى است. در رابطه اخیر، زمانى ضرورت حق آزادى بیان بیشتر احساس مى شود كه شخصى بخواهد در برابر اندیشه رایج و متكى به قدرت سخن گوید و انتقاد كند. روشن است كه تمجید از قدرت نیاز به حمایت ندارد؛ بلكه بیانى كه با مانع قدرت روبه رو مى گردد، نیازمند حمایت است. آزادى بیان در صورتى چهره خارجى مى یابد كه در برابر مانع قدرت اعمال شود. بر این اساس، لازمه تحقق آزادى بیان، احساس تكلیف و ضرورت بیان اندیشه (امر به معروف و نهى از منكر) است».
  
  

ادامه مطلب

نوشته شده توسط هادي شيخ باقري در دوشنبه سوم مرداد 1390 ساعت 2:0 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

اگر قدرت قضاوت از قدرت قانون گذاري و اجرايي جدا نباشد، باز هم از آزادي نشاني نخواهد بود.((منتسكيو))


كشور در صورتي داراي آزادي و استقلال است كه افرادش آزاد و مستقل باشند.((منتسكيو))


تمام مردم آزادي را دوست مي دارند، اما مهارت عجيبي در نابود كردن آن به كار مي برند.((فرانسوا ولتر))


من دشمن تو و باورهاي تو هستم، اما آماده ام در راه آزادي باورهايت، جان خود را فدا كنم.((فرانسوا ولتر))


آزادي، مذهب جديد است؛ مذهب زمان ما.((هاينريش هاينه))

ادامه مطلب

نوشته شده توسط هادي شيخ باقري در جمعه بیست و چهارم تیر 1390 ساعت 2:10 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

خداوند انسان‌ را موجودي‌ مختار و آزاد آفريده‌ است‌ و هرگز پذيرش‌ حكومت‌ غيرالهي‌ و غير ديني‌ را اجازه‌ نداده‌ است‌، زيرا حاكميت‌ غير الهي‌ موجب‌ سلب‌ آزادي‌ ومسئوليت‌ مي‌شود. (لاتكن‌ عبد غيرك‌ وقد جعلك‌ الله‌ حرا؛ بنده‌ ديگران‌ مباش‌ چرا كه‌خداوند تو را آزاد آفريده‌).

اين‌ آزادي‌ در همة‌ ساختارهاي‌ سياسي‌ و فرهنگي‌ و اقتصادي‌ تجلي‌ مي‌يابد.مظهر آزادگي‌ و حريت‌ امام‌ حسين‌(ع) مي‌باشد. امام‌ از آزادي‌ تعريف‌ خاصي‌ را ارائه‌نكرده‌اند وليكن‌ شاخص‌هايي‌ كه‌ ايشان‌ براي‌ آزادي‌ تدوين‌ نموده‌اند جامع‌ترين‌ وگوياترين‌ شاخص‌هاست‌ كه‌ براساس‌ آنها مي‌توان‌ مفهوم‌ آزادي‌ و آزادگي‌ را درك‌ نمود:

فلسفة‌ نهضت‌ عاشورا با نفي‌ حكومت‌ جور و ستم‌ گره‌ خورده‌. امام‌ حسين‌ هر زمان‌كه‌ فرصت‌ مي‌يافت‌ مردم‌ را به‌ حكومت‌ جبار و ظالم‌ بني‌اميه‌ آگاه‌ مي‌نمود و آزادگي‌ انسان‌را در پناه‌ عدالت‌ و حكومت‌ عادل‌ مي‌دانست‌. امام‌ حسين‌ در پاسخ‌ به‌ «عمر أطرف‌» كه‌ اورا دعوت‌ به‌ صلح‌ و سازش‌ با طغيانگر وقت‌ يزيد مي‌نمود چنين‌ فرمود: «جد بزرگوارم‌رسول‌ خدا(ص) به‌ كشته‌ شدنم‌ خبر داده‌، به‌ خدا قسم‌ هرگز از خويشتن‌ پستي‌ و ذلت‌ نشان‌نمي‌دهم‌».

در مدينه‌ پس‌ از گفت‌ و گوي‌ طولاني‌ با برادر خود محمد حنفيه‌ فرمود:

«برادرم‌، اگر بر روي‌ زمين‌ هيچ‌ پناهگاه‌ و اميدي‌ برايم‌ نباشد باز هم‌ هرگز با يزيدبيعت‌ نمي‌كنم‌».

امام‌ در پاسخ‌ قيس‌ ابن‌ اشعث‌ كه‌ او را دعوت‌ به‌ بيعت‌ با يزيد مي‌كرد چنين‌مي‌فرمايد: «نه‌، هرگز، قسم‌ به‌ خداوند متعال‌ دستم‌ را همانند فرد ذليل‌ به‌ دست‌ آنان‌نخواهم‌ داد و همانند بردگان‌ راه‌ فرار پيش‌ نمي‌گيرم‌. پناه‌ و ملجأ من‌ تنها خداوند متعال‌مي‌باشد».

امام‌ حسين‌(ع) نه‌ تنها زندگي‌ تحت‌ لواي‌ حكومت‌ ظالم‌ را روا نمي‌دارد، بلكه‌ درچنين‌ نظامي‌ براي‌ مؤمنان‌ آرزوي‌ مرگ‌ مي‌كند، ايشان‌ مي‌فرمايد:

«مي‌بينيد حوادث‌ روزگار بر ما وارد شده‌ است‌، چهرة‌ دنيا دگرگون‌ گشته‌ و رو به‌زشتي‌ نهاده‌ است‌ و نيكي‌ها و فضائل‌ روز به‌ روز از دنيا رخت‌ برمي‌بندد و از خوبي‌ها جز ته‌ماندة‌ اندكي‌ باقي‌ نمانده‌ است‌. چراگاه‌ زندگي‌ همچون‌ مرتعي‌ وحشت‌ انگيز شده‌ است‌،مگر نمي‌بينيد كه‌ به‌ حق‌ رفتار نمي‌شود و از باطل‌ جلوگيري‌ به‌ عمل‌ نمي‌آيد. با چنين‌اوضاع‌ و در چنين‌ شرايطي‌ افراد با ايمان‌ بايد كه‌ بر راه‌ حق‌ بوده‌ رغبت‌ به‌ ملاقات‌ پروردگارخويشتن‌ داشته‌ باشند».

مهمترين‌ شعار آزاديخواهي‌ نهضت‌ عاشورا نفي‌ ذلت‌ بوده‌. انسان‌ آزاد هرگز زير بارذلت‌ نمي‌رود، امام‌ حسين‌(ع) مي‌فرمايد: «هيهات‌ منا الذلّه‌» (هرگز زير بار ذلت‌نمي‌رويم‌).

آزاديخواهي‌ با ذلت‌ متضاد يكديگر هستند و قبول‌ يكي‌ نفي‌ ديگري‌ را به‌ همراه‌دارد. اگر انسان‌ ذلت‌ را از خود دور كند به‌ سوي‌ آزادي‌ و آزاديخواهي‌ حركت‌ مي‌كند. امام‌ دركلمات‌ قصار مي‌فرمايد: مرگ‌ با عزت‌ بهتر است‌ از زندگي‌ با ذلت‌.

زندگي‌ تحت‌ لواي‌ ستمگران‌ و ظالمين‌ عين‌ ذلت‌ مي‌باشد و در اين‌ حالت‌، مرگ‌سرخ‌ رسيدن‌ به‌ سعادت‌ است‌، ايشان‌ مي‌فرمايند: «اني‌ لا اري‌ الموت‌ الا سعادة‌، والحياة‌مع‌ الظالمين‌ الا برما؛ مرگ‌ را چيزي‌ جز سعادت‌ نمي‌بينم‌ و زندگي‌ با ستمكاران‌ را جز رنج‌و ملال‌ نمي‌دانم‌.»

معناي‌ لغوي‌ عزت‌ عبارت‌ است‌ از دوست‌ داشتن‌ و نيرومندي‌، توانايي‌ و شريف‌ وبزرگوار كه‌ يكي‌ از اسامي‌ خداوند متعال‌ است‌.

از نظر اصطلاحي‌، اين‌ واژه‌ به‌ كساني‌ اطلاق‌ مي‌شود كه‌ داراي‌ ويژگي‌هاي‌ روحي‌خاص‌ و بلندي‌ هستند. كساني‌ كه‌ از حيثيت‌ و آبروي‌ بلندي‌ نزد ديگران‌ برخوردار هستنددست‌ تكدي‌ و التماس‌ و خواهش‌ نزد هركس‌ و ناكس‌ دراز نمي‌كنند. عزيز،خوانده‌مي‌شوند. عزيز ناميده‌ شدن‌ خداوند براي‌ بي‌نيازي‌ و غناي‌ حضرتش‌ از خلق‌ واحتياج‌ موجودات‌ و ممكنات‌ به‌ ذات‌ لايزالش‌ مي‌باشد.

در روايات‌ اسلامي‌، عزت‌ كه‌ مترادف‌ افتخار و سربلندي‌ و عظمت‌ و مجد آدمي‌است‌ به‌ شدت‌ مورد اهتمام‌ و تأكيد قرار گرفته‌ است‌ و معصومين‌: آن‌ را به‌ عنوان‌ يك‌ويژگي‌ مثبت‌ و قابل‌ تقدير از ما خواسته‌اند. امام‌ علي‌(ع) در موارد زيادي‌ به‌ عزت‌ نفس‌ وگرامي‌ داشتن‌ گوهر وجود انساني‌ و پرهيز از مذلت‌ و خواركردن‌ وجود سفارش‌ كرده‌اند وچنين‌ مي‌فرمايند:

«به‌ جز از خداي‌ سبحان‌ چيزي‌ نخواهيد، زيرا اگر به‌ شما بدهد شما را گرامي‌داشته‌ و اگر ندهد ذخيرة‌ آخرت‌تان‌ خواهد كرد».

از نظر امام‌ حسين‌(ع) انسان‌ آزاد، كسي‌ است‌ كه‌ زندگي‌ او همواره‌ با عزت‌ باشد.برهمين‌ اساس‌، محور تلاش‌ جوانمردانه‌ خود و اصحابش‌ در كربلا را بر نيل‌ به‌ عزت‌ و تن‌ندادن‌ به‌ ذلت‌ قرار مي‌دهد، زيرا آن‌ حضرت‌ مي‌داند آن‌كه‌ عزيز است‌ استوار و شكست‌ناپذير است‌، آن‌كه‌ ترس‌ از رفتن‌ و ميل‌ به‌ ماندن‌ ندارد سربلند است‌. در واقع‌ نهضت‌ِحسيني‌، سرمشق‌ِ روشني‌ است‌ براي‌ همة‌ آناني‌ كه‌ درس‌ عزت‌ و آزادي‌ و سربلندي‌مي‌جويند.

رابطة‌ بين‌ عزت‌ و آزادي‌ يك‌ رابطه‌ دو طرفه‌ مي‌باشد، به‌ بيان‌ ديگر از نظر امام‌حسين‌(ع) انسان‌ آزاد زندگي‌ با عزت‌ و شرافتمندانه‌ دارد و فردي‌ كه‌ با عزت‌ زندگي‌ مي‌كندمسير تكامل‌ و پيشرفت‌ را طي‌ مي‌نمايد.

براساس‌ انديشه‌هاي‌ امام‌ حسين‌(ع) يكي‌ ديگر از شاخص‌هاي‌ آزادي‌ عدم‌ِ توجه‌به‌ متعلقات‌ و آرزوهاي‌ دنيوي‌ است‌، آن‌ حضرت‌ مي‌فرمايند:

«مردم‌ بردة‌ دنيايند و از دين‌ تنها اسمي‌ بر سر زبان‌ها دارند و تا هنگامي‌كه‌ زندگي‌خوشي‌ داشته‌ باشند به‌ گرد دين‌ مي‌گردند اما اگر با پيش‌آمد ناگواري‌ امتحان‌ شونددينداران‌ رو به‌ اقليت‌ خواهند رفت‌».

انساني‌ كه‌ خود را برده‌ و بندة‌ دنيا مي‌كند در حقيقت‌ آزاد نيست‌، بلكه‌ به‌ نوعي‌طوق‌ بندگي‌ را به‌ گردن‌ خود آويخته‌، امام‌ حسين‌(ع) با آن‌ بينش‌ عميق‌ كه‌ برخاسته‌ ازروح‌ بلند و فداكار اوست‌ به‌ اين‌ مهم‌ اشاره‌ مي‌كند، مي‌فرمايند:

«بندگان‌ خدا، از خدا بترسيد و از دنيا حذر نماييد. اگر بنا بود كه‌ اين‌ دنيا براي‌ كسي‌باقي‌ بماند، و يا كسي‌ براي‌ اين‌ دنيا باقي‌ بماند پيامبران‌ الهي‌ براي‌ بقاء سزاوارتر از همه‌بودند ولي‌ خداوند دنيا را بمنظور امتحان‌ آفريده‌ است‌، و ساكنان‌ آنرا نيز براي‌ فنا خلق‌فرموده‌ است‌ پس‌ از دنيا توشه‌ برگيريد كه‌ بهترين‌ توشه‌ها تقوا است‌ و از خدا بترسيد تارستگار شويد»

توجه‌ به‌ دنيا و دنيا طلبي‌ انسان‌ را خوار و زبون‌ مي‌كند، برهمين‌ اساس‌ اوليا ومؤمنان‌ آزادترين‌ افراد بشر مي‌باشند، امام‌ در اين‌ باره‌ مي‌فرمايند:

ادامه مطلب

نوشته شده توسط هادي شيخ باقري در جمعه بیست و چهارم تیر 1390 ساعت 0:45 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

قبل از اينكه به سوال جواب بدين اول توجه شما رو به معني و مفهوم حق شهروندي جلب ميكنم

شهروند کیست؟ حقوق شهروندی چیست؟

تا قبل از به میان آمدن دموکراسیهای جدید، اتباع کشورهای جهان، از حقوق و آزادیهای بشری برخوردار نبودند و نقشی در تعیین سرنوشت خویش نداشتند. برعکس، مکلف بودند تا از دولت متبوع حمایت کرده و مطابق دستورات و خواسته های آن عمل کنند.

با شکلگیری دولتهای مدرن و رژیمهای دموکراتیک، تغییرات چشمگیری در عرصه های سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و... کشورهای جهان به میان آمد. این تغییرات باعث تقویۀ رژیمهایی گردید، که مردم در آن نقش مهمی را بازی می کردند. در این رژیمها (دموکراسیها) حق حاکمیت از آن مردم دانسته شد و بدین ترتیب از حق مردم و حقوق و آزادیهای افراد سخن به میان آمد، که در نتیجه واژۀ "تبعه" نیز زمینۀ استفادۀ خود را از دست داده و از آن پس به جای «تبعه»، واژۀ «شهروند» مروج گردید.

تفاوت میان واژه های «تبعه» و «شهروند» در این است، که واژۀ «تبعه» یا «اتباع» در رژیمهای استبدادی مورد استفاده قرار می گرفت و به مردمی اطلاق می شد که در قلمرو دولت خویش، بدون دست داشتن به حقوق و آزادیهای اساسی بشری (حقوق بشر) زندگی می کردند و مکلفیتهای شان بیشتر از حقوقی بود، که در برابر دولت داشتند.

اما «شهروند» واژه یی است که در رژیمهای دموکراتیک استفاده می شود و به افرادی اطلاق می شود، که با دولت دموکراتیکی وابستگی حقوقی ـ سیاسی دارند و از تمام حقوق و آزادیهای بشری، مطابق قانون اساسی و سایر قوانین ملی، بر خوردار اند.

«تبعه» یا «شهروند»، اگر در کشور خود زندگی نکند، باز هم رابطۀ حقوقی- سیاسی اش برقرار بوده و در حالات خاص، مورد حمایت سیاسی و حقوقی کشور خویش قرار می گیرد.

پس «شهروند» واژه یی است منطبق با ارزشها و فرهنگ دموکراتیک و «تبعه» واژه یی است منطبق با فرهنگ استبدادی.

در اینجا لازم است تا به واژۀ «مقیم» نیز اشاره شود. «مقیم» به کسی اطلاق می شود، که برای مدت معین و یا نامعین، در کشوری که رابطۀ سیاسی ـ حقوقی با آن ندارد (شهروند آن نیست) رحل اقامت می گستراند.

شهروندان هر دولت دموکراتیک دارای یک سلسلۀ حقوق و آزادیهایی هستند، که به نام «حقوق شهروندی» یاد می شود. حقوق شهروندی ماهیتی دموکراتیک دارد و به تمام حقوق و آزادیهای مدنی ـ سیاسیی اطلاق می شود، که در میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی درج بوده و توسط قانون اساسی و سایر قوانین ملی بازتاب داده شده باشند.

حق رأی، حق محاکمۀ عادلانه، حق دسترسی به محاکم، حق حمایت حقوقی و سیاسی دولت از شهروند، برابری در مقابل قانون، آزادی بیان، حق دسترسی به اطلاعات، حق نامزد شدن به پُستهای مهم دولتی، حق تشکیل اجتماعات، حق برخورداری از تأمینات اجتماعی یا حق برخورداری از رفاه و... شامل حقوق شهروندی می گردند.

تمام حقوق شهروندی از ارزش یکسان برخوردار اند؛ اما

ادامه مطلب

نوشته شده توسط هادي شيخ باقري در پنجشنبه بیست و سوم تیر 1390 ساعت 11:43 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

بهتر بدون مقدمه شروع کنم واما.......

در جایی که من زندگی میکنم برای اینکه بتونی حداقل!در اینده ازدانه زندگی کنی باید چند تا فاکتور داشته باشی

1.یا اینکه بیخیال باشی وخودتو بزنی به نفهمی !!

2.یه پارتی کلفت داشته باشیو ....بعدشم که کارا درست میشه!!!

3.یا اینکه (گیرم پدرت بود فاضل از فضل پدر تورا چه حاصل) ولی این دفعه اتفاقا خیلیم حاصل!!!!

راحتر بگم اگر پدرت فاضل بود لازم نیست اصلا درس بخونی بدون درس خوندنم تو کنکور قبولی ویا اصلا حتی نری دانشگاه !هر جاییی که خواستی استخدامی .گور بابای اونایی که زحمت میکشن!!هرچی باشه فرزند شهید یا جانبازان وخونشونم رنگین تر از مردم عادی

نوشته شده توسط هادي شيخ باقري در سه شنبه بیست و یکم تیر 1390 ساعت 10:26 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

بدون هیچ شک و تردیدی انسان در اسلام آزاد است، حتی در اساسی‏ترین مطلب یعنی تشرف به دین. ولی آزادی تنها صفت انسان نیست. به اصطلاح دیگر همه چیز انسان در آزادی خلاصه نمی‏شودبلکه ابعاد دیگری هم دارد که باید بدان ها پاسخ گوید.

در غرب پس از رنسانس تا کنون یعنی در حدود 4 قرن گذشته حرکت ‏به این سمت بوده که مؤلفه‏های دیگر انسان را پاک کنند و فقط آزادی را برای انسان باقی بگذارند. این یک ادعا نیست. به عنوان مثال ژان پل ساتر (متوفی دهه 1980) انسان را تنها با آزادی معرفی می‏کند و بدین جهت ‏حتی منکر وجود خدا می‏شود، چرا که خداوند را محدود کننده آزادی انسان می‏داند! و نیچه (متوفی 1900) نیز درست همین ادعا را دارد و معتقد است مسیحیت انسان را له کرده است و انسان برای تبدیل شدن به فرا انسان و رفتن به فراسوی نیک و بد، باید خدا، اخلاق و ارزش ها را کنار بگذارد.

اما در اسلام در کنار آزادی انسان، چیزهای دیگری هم داریم. یکی امر قدسی و فرا انسانی «عقل‏» است که همه ما در آن شریکیم. این عقل بسیاری از «آزادی‏های نامعقول‏» را محدود می‏کند و لازم الاتباع است. امر دیگری که آزادی را محدود می‏کند وحی است و این دو نعمت بزرگ را خداوند به انسان عنایت فرموده است. پس فرامین خدا می‏توانند آزادی را محدود کنند، چرا که خداوند در دیدگاه اسلامی، ما فوق آزادی است و اساساً اوست که انسان را در این عالم آزاد آفریده و فرمود:«إِنّا هَدَیْناهُ السَّبیلَ إِمّا شاکِرًا وَ إِمّا کَفُورًا»[1]و اوست که نعمت اختیار و انتخاب را به انسان کرامت فرموده است. همین خداوند خالق انسان و آزادی او، در درون انسان و بیرون او، پیامبرانی را مبعوث کرده تا انسان آزاد را هدایت و راهنمایی کنند و آزادی، اختیار و انتخاب او را با فرامین این دو «نبی‏» درونی و بیرونی قید زده است. برخی واژه آزادی را با هرزگی، افسار گسیختگی و هرج و مرج برابر می‏دانند و هنگام بحث از آزادی، ذهن آنها، پیش از هر چیز، متوجه آزادی جنسی و بی‏بندوباری می‏شود. این طرز تفکر احتمالاً ناشی از وضعیت اجتماعی جوامع غربی است. این افراد به گمان این که آزادی نیز، ره آورد غرب است، آزادی و بی‏بندوباری را یکسان می‏بینند. حال آن که از برخی برداشت‏های سطحی که بگذریم، مراد از آزادی، آزادی درونی و بیرونی، سیاسی و فکری با تمامی ابعاد آن است و بدین مفهوم، انبیاء بزرگ ترین پیام آوران آزادی در دوران خود بوده‏اند. ممکن است جامعه‏ای غرق در فساد و بی‏بندوباری باشد، اما فاقد آزادی باشد. بر عکس نیز ممکن است جامعه‏ای آزاد، به طور نسبی، سالم و مقید به قیود اخلاقی باشد. پس طبیعی است که در اندیشه اسلامی، آزادی سیاسی همراه با پای‏بندی به قیود اخلاقی، مورد نظر است.

ادامه مطلب

نوشته شده توسط هادي شيخ باقري در سه شنبه بیست و یکم تیر 1390 ساعت 1:13 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت